Eigenwijs. Denker. Nieuwsgierig.

http://weigenijsje.tumblr.com/post/20737009002/a-big-victory-to-me

Alles gaat hier met mij wel z'n gangetje. Ik woon nog steeds begeleid zelfstandig en het gaat best aardig. Ups en downs natuurlijk, maar ik had niet anders verwacht. Dat vind ik ook niet heel erg.

 

Maar is dit alles? Ik wil behandeling, maar ik zit in een moeilijke situatie.

 

Ik woon namelijk in een woonproject voor autisten. Nu ben ik ook autistisch, dus dat is het probleem niet. Maar ik heb ook last van angsten. Daar heb ik al met mijn psychologe en psychiater over gehad. Ik kan weer medicijnen gaan slikken, maar dat wil ik niet. Nou ja, ik wil het eigenlijk wel, maar ik ben bang dat ik dan geen auto meer mag rijden. Em ik wil heel echt heel graag mijn rijbewijs halen! Dus dan maar (voorlopig) geen medicijnen.

 

Dan blijven er nog 2 problemen over. Borderline en anorexia. Niemand weet wat er precies met mij aan de hand is, maar voorlopig houden ze het hier maar op alleen autisme aangezien ik hier woon en word begeleid. Maar ik heb wel degelijk last van mijn borderlineproblematiek en van de eetstoornis. Ik probeer het zoveel mogelijk te verbergen en onder controle te houden. Mijn vrienden helpen me daar zelfs bij. Want ik ben bang dat ik hier weg moet als ze erachter komen dat mijn problematiek erger is. En dat wil ik absoluut niet! Ik wil mijn huisje hier niet kwijt, want dan heb ik niks meer voor mezelf. Geen rust meer, geen plekje voor mezelf. Ook al komen ze erachter, ik zal alles bij hoog en laag ontkennen.

 

Maar het is zwaar. En ik ben bang dat ik mezelf tekort doe. Bij mijn vorige instelling wilden ze me bijvoorbeeld aanmelden voor dialectische gedragstherapie (DGT). Een nieuwe, succesvolle behandeling voor (ernstige) borderlineproblematiek. Dat ben ik nu dus misgelopen. En dat vind ik heel erg. En dan die kut-anorexia. Ik blijf maar stug dooreten en iedereen blijft maar vragen of ik ben afgevallen! Wtf?! En oke, er hoef maar 1 klein dingetje te gebeuren, ik hoef maar 1 slechte dag te hebben en ik stop weer met eten. Maar dat is niet wat ik wil. Maar het is gewoon allemaal zo zwaar :'(

 

Ik begin me serieus af te vragen of dit het beste is. Maar ik weet het gewoon niet meer. Wat moet ik doen? :'(

Ik probeer mijn leven op de rails te krijgen. En het gaat wel wat beter, maar wel met veel vallen en opstaan. Ik heb geen dagbesteding zoals school of werk, maar ik heb het druk genoeg. Voor mijn gevoel soms zelfs te druk voor mijn draagkracht op dit moment. Maar mijn doel is om een leven op te bouwen en dat blijf ik ook nastreven. Wel meer dan alleen nastreven eigenlijk. Ik moet er voor blijven werken, ook al is het zo moeilijk. Mijn dagen vul ik met clientenraadswerk, rijlessen/theorie en huishouden/administratie. En tussendoor ben ik met mijn vriend en/of vrienden die ook in dit gebouw wonen. Door mijn vriend en vrienden hou ik het vol, ook al blijft het moeilijk voor mij om soms door te gaan. Natuurlijk is er de begeleiding, maar ik moet het meeste toch zelf doen. De begeleiding kan er niet voor zorgen dat ik me beter voel. Ook heb ik nu 1x in de week een gesprek met een psychologe, dat vind ik ook fijn.

Het gaat met pieken en dalen. Vooral met dalen, maar ik heb ergens het idee dat het heel erg langzaam minder word. Tenminste, dat hoop ik. Misschien heb ik volgend jaar beter nieuws.

Ik ben nu 2 weken verhuisd. En het bevalt goed :) Natuurlijk is het nog wennen, maar tot nu toe gaat het opzich wel goed. Ik heb mijn eigen appartement in een complex voor zorgappartementen. Overdag is er begeleiding aanwezig in het complex die je met dingen kan helpen. Sommige hebben dat nodig, maar volgens mij doet iedereen hier wel gewoon z'n eigen ding. Net als ik. Ik eet weleens met de anderen en ga weleens een kopje thee of koffie drinken, maar dat is het ook. En 1x in de week heb ik een gesprek met mijn coach. Dan hebben we het over hoe het gaat enzo. Laatst hadden we het bijvoorbeeld over school/dagbesteding en het huishouden. Maar de verantwoordelijkheid blijft bij mij en ik heb zelf de regie in handen. En ik denk dat dit precies is wat ik nodig had. Ik doe veel dingen zelf en ik krijg (lichte) ondersteuning. Ik hoef niet meer te doen dan dat ik aankan, maar ook niet minder. Ik heb mijn eigen huisje, eindelijk een rustige plek voor mezelf. En gelukkig wonen er ook vrienden en bekenden in ditzelfde complex, zodat ik me niet heel snel eenzaam, depressief en angstig ga voelen. De rust, structuur, vrijheid, veiligheid, verantwoordelijkheid en sociale contacten zorgen ervoor dat ik me voor het eerst in mijn leven precies op mijn plek voel :) Ik denk dat dit is wat ik nodig heb en dat ik vanuit hier misschien wel een mooi en gelukkig leven kan opbouwen :) Een droom die de laatste jaren soms onbereikbaar leek.

 

School is een iets ander en ingewikkelder verhaal. Maar om het kort te houden: ik moest stoppen met verpleegkunde. Ik vind het echt heel jammer, maar het kon gewoon niet anders. Maar ik ga nu kijken wat wel bij me past op dit moment. Maar ik denk dat dit wel goed kan komen :)  

 

 

Ik voel me een echte leerling-verpleegkundige. En dat voelt goed! Op mijn kleine inzinking van afgelopen vrijdag na, gaat het wel goed. Ik ga braaf na alle lessen en ik ben zelfs nog nooit te laat gekomen. Ben ik trouwens ook niet van plan ;) Ik ga echt helemaal voor deze opleiding. Ik heb het gevoel dat ik nou echt een leven aan het opbouwen ben. De verpleegkunde-opleiding is wel zwaar en confronterend. En de ironie wilt dat mijn school ook toevallig op het terrein van een psychiatrisch ziekenhuis staat. Maar dit is echt wat ik wil. Hier ga ik alles voor geven en dit ga ik goed doen en af maken. Daarnaast voel ik me helaas wel vaak alleen, eenzaam en een beetje somber. Het is echt zwaar om alleen zo'n normaal leven op te bouwen als je hiervoor niets had. En met mijn stoornis(sen) ben ik natuurlijk nog gevoeliger. En dan nog het eten. Daar zit ik ook weer mee te worstelen. Aan de ene kant wil ik gezond gaan eten en aankomen. Waarom? Omdat ik me dan gezonder voel. Omdat ik ook weet dat het gezonder is. Omdat ik ook gezond wil zijn. Omdat ik mijn werk/opleiding als/tot verpleegkundige dan beter kan doen, want het is natuurlijk ook fysiek wel zwaar. Omdat iedereen dan vind dat ik er dan beter uitzie. Maar het is zo'n gevecht in mijn hoofd. Afvallen is makkelijker en het voelt zo goed. Ik hou van die kick en ergens voel ik me ook sterker als ik steeds meer afval. En ik ben zo verschrikkelijk bang dat ik me weer vies en vet en dik ga voelen als ik aankom. Pfff, echt verwarrend.

 

Over 2 weken ga ik trouwens verhuizen naar begeleid wonen. Echt spannend, dus dat kan er ook nog bij. Maar ik denk dat het wel veel beter voor me is. Ook al moet ik dan echt heel lang reizen om op school te komen, maarja. Het zij zo.

Dit is mijn lot. Hoe haal ik het in mijn hoofd om te denken dat ik alles kan? Of tenminste alle normale dingen? Ik ben een fuckin borderline-patient! 2 dagen verpleegkunde en 1 conflict met mijn vriend. En alle andere shit in mijn hoofd en leven natuurlijk.

 

En dan word ik gek. Ik ga hieraan onderdoor. Ik wil niet meer verder vechten. Fuck it. Ik moet kapot. Het liefst dood eigenlijk. En iedereen moet dan blij voor me zijn dat ik dan eindelijk mijn rust heb gevonden.

 

Ik ga weer snijden. Lekker boeiend. En ik moet nog meer afvallen. Een BMI van 17.9 is nog veels te hoog. Ik moet kapot, kapot, kapot. Anders overleef ik dit niet.

 

En nog iets:

 

Ik weet nooit de laatste tijd nooit echt of het nou goed of slecht met me gaat. Tenzij het natuurlijk weer heel duidelijk. Maar het gaat niet overduidelijk slecht of goed. Het gaat gewoon met pieken en dalen. Maar waarom? Ja, omdat ik borderline heb natuurlijk. Maar hoe hou ik dat dan onder controle? Dat het een soort van leefbaar is?

 

Nou, kijk, nou komt het. Soms gaat het slecht en soms gaat het veel beter. Maar dat is ook niet zomaar. Het enige wat ik doe is onderdrukken. Soms kan dat op een sociaal geaccepteerde manier. Ik zorg bijvoorbeeld dat ik altijd mensen om me heen heb. Mensen waar ik van hou. En dan heb je de sociaal onacceptabele manier, die trouwens ook veel minder fijn zijn. Zelfdestructief gedrag dat zich op verschillende manieren kan uiten. Zelfbeschadiging, mezelf uithongeren, zelfmoordpogingen, drank- en drugsmisbruik, weglopen enz, enz, enz.

 

Maar waarom werkt dat dan zo bij mij? Waarom kan ik niet gewoon 'normaal' zijn? Omdat het gewoon niet kan.

 

Zal ik ooit van mezelf houden? Ik kan me niet voorstellen hoe dat voelt.

 

Ik wil gewoon kapot :(

Er gaan zoveel gedachten en gevoelens door me heen. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.

 

Ik weet verdomme dat niet me kan helpen. Dat ik het alleen moet doen als het er op aankomt. Maar ik kan het niet. Ik kan het leven niet aan. Maar ik kan ook niet op andere mensen rekenen. En dat neem ik hun niet eens kwalijk. Maar laat me dan gaan. Laat me dan alsjeblieft gaan. Voor mij hoeft het leven niet meer. Ik ga er kapot aan.

 

Waar moet ik nog voor vechten? Wie zegt dat ik gelukkig ga worden?

 

Ik weet het gewoon niet echt meer.

 

 

Ik kan niet kiezen. Ik kan het echt niet. En ik weet niet met wie ik erover kan praten. Nouja, er zijn wel mensen met wie ik erover kan praten, maar niemand die het zou begrijpen.

 

Ik heb af en toe het gevoel dat ik in 2 werelden leef. De on-christelijke wereld en de christelijke wereld. Ik geloof in God en ik vind de Bijbel een inspirerend boek. Ik ben ook van de christelijke waarden en normen. Maar ik neem het allemaal niet zo strikt als mijn ouders. Ik geloof niet dat je zo hoeft te leven om een goed mens te zijn.

 

Maar aan de andere kant: de on-christelijke wereld. Ik word er zo verdrietig van. Tuurlijk is het leuk om alles te kunnen en te mogen, maar er is ook zo veel leed, weinig liefde en weinig respect. Daar word ik ook ongelukkig van. Maar dat strikte, christelijke leven wil ik ook niet meer. Daar werd ik ook ongelukkig van.

 

En ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik denk dat ik het geloof nodig heb. Ik zoek God. Maar ik weet gewoon niet hoe ik het aan moet pakken. Maar ik wil ook niet mijn vrijheid verliezen.

 

Wat moet ik doen?

Pfff, mijn vakantie is zo saai. Ik kan niet op vakantie, want ik moet geld sparen voor mijn verhuizing en dat soort dingen. Ik moet zoveel dingen regelen. En nu ben ik ook nog eens ziek. En ik val steeds meer af. Dat afvallen is trouwens ook van wat langer de laatste tijd. Ik zit nu ook op zo'n punt dat het me niet meer zoveel kan schelen. Het geeft me wel een vertrouwd en veilig gevoel. Zolang ik maar dit jaar mijn nieuwe huisje, rijbewijs en auto heb. En dat mijn opleiding goed gaat. Voor de rest kan het me niks meer schelen.